1. Dobrze jest jak jest. Wypełnione kolejne rubryczki indeksu, odpowiednio zakropiony wieczór po egzaminie i pozałatwiane formalności w akademiku. Mam wrażenie, że tym razem już tam więcej nie wrócę, chyba że w roli gościa. Zobaczymy, na dzień dzisiejszy nie ma co myśleć o tym co będzie za ponad 100 dni. Jeszcze tydzień skupienia. Liczę te dni jak dziecko czas do pierwszej wigilijnej gwiazdki.
2. Wspólne siły TUWIM+AKURAT

(kiedyś już cytowałem tu ten wiersz) a dzisiaj wersja z audio :]

Wymiękam. Wpadłem na to przypadkiem i cały weekend grało w tle. “Hutniczo-górnicza orkiestra dęta……”=)

Efekt niedzielnych poranków, braku dostępu do wordpressa i trudności napisania czegoś sensownego.

Jeśli ktoś ma wolniejsze łącze, proponuję wcisnąć PLAY, po czym PAUZĘ – odczekać kilka chwil, zanim plik załaduje się przynajmniej częściowo i dopiero ponownie PLAY, wtedy będzie płynna “jazda”.

“Kurtyna
kurtyna
kurtyna
podnosi się
opada
kurtyna
kurtyna
kurtyna
podnosi się
opada
kurtyna
kurtyna
kurtyna
podnosi się
opada
kurtyna
kurtyna
kurtyna
podnosi się
opada

dalej! dalej! w górę!
oglądajmy co się da
dalej kabarety
operetki

kurtyna
kurtyna
kurtyna
podnosi się
opada
kurtyna
kurtyna
kurtyna
podnosi się
opada

co nam dzisiaj dane
melodramat pełen łez
może mały dramat
co nam dziś pisane jest

kurtyna
kurtyna
kurtyna
podnosi się
opada
kurtyna
kurtyna
kurtyna
podnosi się
opada

sezon za sezonem
sezon za sezonem mknie
i nikt z nas nie pyta
co za kulisami jest

i znów kurtyna w górę
i znów kurtyna w górę
i znów kurtyna w górę w górę
w dół
i znów kurtyna w górę
i znów kurtyna w górę
i znów kurtyna w górę
w górę w dół

więc zróbmy to
zróbmy to teraz
i spalmy ją
spalmy ją teraz
więc zróbmy to
zerwijmy ją
podpalmy ją

więc zróbmy to
zróbmy to teraz
i spalmy ją
i spalmy ją teraz
więc zróbmy to
zerwijmy ją
podpalmy ją
więc zróbmy to
zróbmy to teraz
i spalmy ją
i spalmy ją teraz
więc zróbmy to
zerwijmy ją
podpalmy ją podpalmy ją
podpalmy ją podpalmy ją”

Miał mieć łatwe życie słoń
Bóg dał mu nad kurdupli broń
Trwa zaś powinność wszelka
Mimo tej wady kurdupelka
By zawsze w kłopot wprawiać go

Do góry głowa
Niech się słoń schowa
Do góry podnieś skroń

Goń słonia całe życie, goń
Choć on jest wielki, jak to słoń
Twa zaś powinność wszelka
Mimo tej wady kurdupelka
By zawsze w kłopot wprawiać go

Ja nie chcę wiele:

Ciebie i zieleń,
i zeby wiatr kołysał
gałezie drzew,
żebym wiersze pisał
o tym, że…

każdy nerw,
każda chwila samotna,
każdy ból – jakże częsty, jak częsty! -
zwiastuje odchłań,
mówi : nieszczęsny….

ja nie chcę wiele,
ale nie mniej niż wszystko:

Ciebie i zieleń

i żeby listkom
akacji było wietrznie,
i żeby sercu – bezpiecznie,
i żeby kot się bawił firanką
jak umie
żeby siedzieć na jerozolimskim ganku
i nic nie rozumieć.

Pętacki wiersz
sam wiesz, że łżesz,
ale dlaczego tak boli, tak boli?
chyba już nic nie napiszę
w ogromną i groźną ciszę
schodzę powoli

ja nie chce wiele:

Ciebie i zieleń…

Uśmiecham się z rozrzewnieniem, bo za czasów technikum nie raz schodziliśmy ze znajomymi do knajpki, w której koła od wozu wisiały nad ławkami a barman przewracał drwa w kominku. Nie było żadnego konkretnego szyldu – ale wszyscy wiedzieliśmy, że idziemy do piekła -Papa-

____________

Dwaj mężczyźni przed barem 

Bar "Piekiełko" neon 

Przechodzi kobieta z czerwonymi dodatkami 

Buciki torebka rękawiczki 

Kobieta pachnie niebem 

"Wieczór Paryski" 

Mężczyźni zapalają papierosy 

Wracają do piekła 

Uroda barów jest nieskończona 

Jak uroda kobiet 

Mężczyźni patrzą po sobie 

Kobieta się w nich porusza

Piątek i sobota minęły pod znakiem ostatnich przygotowań do zimy, jestem zmęczony, obolały – ale bardzo zadowolony z wykonanej pracy. Wieczorami natomiast pożeram kolejne odcinki serialu “Rzym”. Apetycznie.

“Jest rok 52 przed Chrystusem. Czterysta lat po założeniu Republiki, Rzym jest najbogatszym miastem na świecie, kosmopolityczną metropolią zamieszkałą przez milion ludzi, epicentrum rozległego imperium. Republikę założono biorąc pod uwagę rozdział siły i współzawodnictwo, tak by żaden człowiek nie przejął całkowitej kontroli. Jednak teraz podstawy Republiki kruszą się w wyniku korupcji i brak umiaru. Klasa rządząca staje się bardzo zamożna, rezygnując ze starych wartości spartańskiej dyscypliny i społecznej jedności. Między poszczególnymi klasami występuje wielka przepaść. Prawne i polityczne systemy osłabły, a siła coraz bardziej nabiera znaczenia militarnego.
Po ośmiu latach wojny Juliusz Cezar zakończył podbicie Galii i wraca do Rzymu. Przyprowadza ze sobą legiony wzmocnione w walce, lojalnych ludzi, niewyobrażalne bogactwo niewolników, złota i łupów, a także populistyczny plan radykalnych zmian społecznych. Arystokracja jest przerażona i grozi oskarżeniem go o wojenne zbrodnie, jeśli wkroczy do Rzymu. Wątła równowaga sił leży w Senacie, w którym zasiada stary przyjaciel Cezara, jego partner i mentor Pompejusz.
Taka jest sytuacja, kiedy dwóch żołnierzy Cezara z 13 Legionu Lucius Vorenus i Titus Pullo otrzymują rozkaz powrotu do dzikiej Galii, by odzyskać skradziony sztandar, unikalny symbol legionu Cezara, co uruchomi łańcuch zdarzeń przeplatających się z podstawowymi wydarzeniami starożytnego Rzymu.
Intymne dramaty miłosne i zdrady, władcy i niewolnicy, mężowie i żony – rzymska kronika tamtych czasów, w której zobaczymy upadek Republiki i tworzenie imperium.”

(opis autorstwa użytkownika “filmożerca” z serwisu FilmWeb)

Broniewski za czasów technikum przewijał się przez moje dłonie niejednokrotnie. I chociaż automatycznie ciśnie mi się na myśli wiersz “ulica Miła” chciałem Was “poczęstować” czymś bardziej optymistycznym.

Księżyc szalony skoczył na chmurę,
usiadł okrakiem, krzywy jak 3.
Miasto stuokie patrzy do góry,
idzie ulica, idzie i drży.

Chodzę wieczorny, szumny, wiatrzany,
lecą ulice w lewo i wprost.
Księżyc, w gwiaździste stado wmieszany,
złotą podkową dzwoni o most.

Pajac! – na dachu gra pantominy.
Nagle talarem do nóg mi spadł.
- Jakiś ty śmieszny, jaki dziecinny…
- Wszyscy my tacy: ja, ty i wiatr…

Wiersz autorstwa Juliana Tuwima oraz wykonanie go przez zespół Akurat – obie formy przemawiają do mnie na swój sposób. Zwróćcie uwagę na ciągle aktualny przekaz tych słów:

Gdy znów do murów klajstrem świeżym
Przylepiać zaczną obwieszczenia,
Gdy “do ludności”, “do żołnierzy”
Na alarm czarny druk uderzy
I byle drab, i byle szczeniak
W odwieczne kłamstwo ich uwierzy,
Że trzeba iść i z armat walić,
Mordować, grabić, truć i palić;
Gdy zaczną na tysięczną modłę
Ojczyznę szarpać deklinacją
I łudzić kolorowym godłem,
I judzić “historyczną racją”,
O piędzi, chwale i rubieży,
O ojcach, dziadach i sztandarach,
O bohaterach i ofiarach;
Gdy wyjdzie biskup, pastor, rabin
Pobłogosławić twój karabin,
Bo mu sam Pan Bóg szepnął z nieba,
Że za ojczyznę – bić się trzeba;
Kiedy rozścierwi się, rozchami
Wrzask liter pierwszych stron dzienników,
A stado dzikich bab – kwiatami
Obrzucać zacznie “żołnierzyków”. -
- O, przyjacielu nieuczony,
Mój bliźni z tej czy innej ziemi!
Wiedz, że na trwogę biją w dzwony
Króle z pannami brzuchatemi;
Wiedz, że to bujda, granda zwykła,
Gdy ci wołają: “Broń na ramię!”,
Że im gdzieś nafta z ziemi sikła
I obrodziła dolarami;
Że coś im w bankach nie sztymuje,
Że gdzieś zwęszyli kasy pełne
Lub upatrzyły tłuste szuje
Cło jakieś grubsze na bawełnę.
Rżnij karabinem w bruk ulicy!
Twoja jest krew, a ich jest nafta!
I od stolicy do stolicy
Zawołaj broniąc swej krwawicy:
“Bujać – to my, panowie szlachta!”